ஆலய நிர்வாகமும் பார்ப்பனர்களும்

Description

திராவிட இயக்கத்தின் முன்னோடியான நீதிக்கட்சி (Justice Party) தமிழக வரலாற்றில் பல்வேறு புரட்சிகரமான மாற்றங்களைச் செய்துள்ளது. அவற்றில் மிக முக்கியமானது, 1928-ஆம் ஆண்டு 'இந்து சமய அறநிலையத்துறை' (Hindu Religious and Charitable Endowments Department) உருவாக்கப்பட்டதாகும். இத்துறையை உருவாக்கியதோடு மட்டுமன்றி, பட்டியலினத்தைச் சேர்ந்த சமூக நீதிப் போராளி எம்.சி. ராஜா அவர்களை இத்துறைக்கு அமைச்சராக நியமித்த பெருமையும் நீதிக்கட்சியையே சாரும்.
"காலங்காலமாகப் பார்ப்பனர்கள் சமூகத்திலும் அரசியலிலும் ஆதிக்கம் செலுத்துவதற்கு அவர்களின் பொருளாதாரப் பின்புலமே முக்கியக் காரணமாக இருந்தது. தமிழ்நாட்டின் நன்செய் நிலங்களில் கணிசமான அளவு கோயில்கள் மற்றும் மடங்களின் பிடியில் இருந்தன. 'நிர்வாகம்' என்ற பெயரில் கோயில் சொத்துக்களையும் வருமானத்தையும் பார்ப்பனர்களே அனுபவித்து வந்தனர். ஆங்கிலேய அரசு இந்து மத விஷயங்களில் தலையிடாமல் ஒதுங்கியே இருந்தது. இந்நிலையில், நீதிக்கட்சி அரசுதான் இந்தியாவிலேயே முதன்முறையாக இந்து அறநிலையத்துறையை நிறுவி, பொதுச்சொத்துக்கள் தனிநபர்களால் சூறையாடப்படுவதைத் தடுத்து நிறுத்தியது."
சமூக நீதியின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்ட இந்த இந்து சமய அறநிலையத்துறையைக் கலைக்க வேண்டும் என்றும், ஆலய நிர்வாகத்தை 'பக்தர்கள்' (குறிப்பாகப் பார்ப்பனர்கள் மற்றும் அவர்களின் ஆதரவாளர்கள்) வசம் ஒப்படைக்க வேண்டும் என்றும் சமீபகாலமாக இந்துத்துவ அமைப்புகள் கோரிக்கை வைத்து வருகின்றன. அண்மையில், ஜக்கி வாசுதேவ் போன்ற கார்ப்பரேட் சாமியார்களும் இக்கோரிக்கையை வலுவாக முன்வைக்கத் தொடங்கியுள்ளனர்.
"ஆலயங்கள் மன்னர்களால் கட்டப்பட்டவை; அவற்றின் சொத்துக்கள் மன்னர்களாலும் செல்வந்தர்களாலும் கொடையாக அளிக்கப்பட்டவை. எனவே, திராவிடக் கட்சி சார்ந்த அரசுகள் இவற்றை நிர்வகிப்பது சரியல்ல," என்பது இவர்களது முக்கிய வாதமாகும்.
ஆலயங்கள் மன்னர்களால் எழுப்பப்பட்டவை என்பதும், அவற்றுக்கு நிலங்கள் கொடையாக அளிக்கப்பட்டன என்பதும் வரலாற்று உண்மைதான். ஆனால், அதே கோயில்களில் உள்ள கல்வெட்டுகள் இன்னொரு கசப்பான உண்மையையும் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகின்றன.
"பக்தர்கள் வசம் கோயில்களை ஒப்படைக்க வேண்டும்" என்று இன்று முழங்குபவர்களின் முன்னோர்கள், மன்னராட்சிக் காலத்தில் கோயில் சொத்துக்களை எவ்வாறு சூறையாடினார்கள், பூஜைகளை எவ்வாறு புறக்கணித்தார்கள் என்பதை கல்வெட்டுகள் ஆவணப்படுத்தியுள்ளன.
மன்னராட்சிக் காலத்தில் பார்ப்பனர்களுக்குப் பிரமதேயம், சதுர்வேதி மங்கலம் என ஏராளமான மானிய நிலங்கள் வரிவிலக்குடன் வழங்கப்பட்டன. கோயில்களில் அவர்களுக்குச் சிறப்பு உணவும் வழங்கப்பட்டது. இத்தனை சலுகைகள் இருந்தும், கோயில் சொத்துக்களைக் கொள்ளையடிப்பது தொடர்கதையாகவே இருந்துள்ளது. மேலும், அக்காலத்தில் மனுதர்மத்தின் அடிப்படையில் ஆட்சி நடந்ததால், திருடிய பொருளை மீட்பதைத் தாண்டி இவர்களுக்குக் கடுமையான தண்டனைகள் எதுவும் வழங்கப்படவில்லை என்பதையும் வரலாறு உணர்த்துகிறது.
இன்று, "இஸ்லாமிய, கிறிஸ்தவ மத நிறுவனங்களை அவர்களே நிர்வகிக்கும்போது, இந்து ஆலயங்களை ஏன் அரசு நிர்வகிக்க வேண்டும்?" என்ற கேள்வியை இந்துத்துவவாதிகள் எழுப்புகின்றனர். அறநிலையத்துறை விதிகளின்படி, இந்து மதத்தைச் சேர்ந்த அலுவலர்கள் மட்டுமே கோயில்களை நிர்வகிக்க முடியும். அப்படியென்றால், இத்துறையை நிர்வகிக்கும் பார்ப்பனரல்லாத பிற சாதி அதிகாரிகளை இவர்கள் 'இந்துக்கள்' என ஏற்றுக்கொள்ளவில்லையா? என்ற கேள்வி எழுகிறது.
சமீபத்தில் காஞ்சிபுரத்தில் நடைபெற்ற கொலை மற்றும் பாலியல் அத்துமீறல் குற்றச்சாட்டுகள், ஆலய நிர்வாகம் ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தினரின் கைகளில் மட்டும் சுருங்குவதன் அபாயத்தை மீண்டும் நினைவூட்டுகின்றன.
வரலாற்றுச் சான்றுகளின்படி, ஆலய நிர்வாகம் முழுமையாகச் சில குறிப்பிட்ட 'பக்தர்கள்' (பார்ப்பனர்கள்) வசம் சென்றால், கடந்த காலத்தில் நடந்த அதே மோசமான விளைவுகள் மீண்டும் நிகழக்கூடும் என்பதையே இந்தக் கல்வெட்டுகள் நமக்கு எச்சரிக்கையாகச் சொல்கின்றன.